Czarnobyl

Zobacz wyprawy

Katastrofa w Czarnobylu

Katastrofa w Czarnobylu

Reaktor numer cztery elektrowni jądrowej w Czarnobylu wyszedł spod kontroli 26 kwietnia 1986 r., Powodując śmierć i skażenie radioaktywne na rozległym obszarze wokół niego. Elektrownia w Czarnobylu znajduje się w odległości 110 kilometrów (około 70 mil) od Kijowa, stolicy Ukrainy i niedaleko od samego serca Europy.

26 kwietnia 1986 r. rozpoczęto przygotowania do zamknięcia reaktora czwartego w elektrowni jądrowej w Czarnobylu w celu przeprowadzenia niektórych planowanych napraw. Postanowiono zatem wykorzystać wyłączenie jako okazję do przeprowadzenia testu systemu bezpieczeństwa reaktora (RBMK-1000), jednak wiele rzeczy poszło nie tak podczas testu, w wyniku czego, począwszy od 01:24 seria eksplozji pary zniszczyła budynek, w którym mieści się reaktor, i zdmuchnęła część dachu, zanieczyszczając powietrze i obszar substancjami radioaktywnymi. Wysoko radioaktywne materiały z częściowego rozpadu paliwa rdzenia i grafitu wlewały się do pomieszczeń poniżej reaktora. Sytuacja była obarczona wielkim niebezpieczeństwem i wymagała pilnych działań, aby uniemożliwić jej całkowite wyjście spod kontroli. W rdzeniu reaktora paliło się 192 tony paliwa, a około 4 procent tej ilości wyrzucano do atmosfery w dziesięć dni tuż po wypadku. Radioaktywny jod, stront, pluton i niektóre inne izotopy stanowiły większość substancji promieniotwórczych uwalnianych do atmosfery. Radioaktywna suma wynosiła blisko 50 milionów Curie, co równa się intensywności promieniotwórczości, która byłaby wynikiem jednoczesnej eksplozji bomby 500 A podobnej do tej, która została zrzucona na Hiroszimę w sierpniu 1945 roku. Kolumna gorących gazów z palającego reaktora wzniósła się na wysokość około trzech tysięcy stóp, tylko stopniowo zapadała się na niższe wysokości. Chmura radioaktywna, która wisiała nad elektrownią jądrową, była przenoszona przez wiatr w kierunku ukraińskiego regionu Polissya oraz niektórych obszarów Białorusi i Rosji. Nieco później, wyższe poziomy radioaktywności zarejestrowano w częściach Szwecji, Finlandii, a jeszcze później w Polsce, Niemczech i Francji.

Katastrofa w Czarnobylu

BOHATEROWIE I OFIARY

Kilka minut po wybuchu zapalił się reaktor, dwie drużyny strażackie, jedna dowodzona przez porucznika V.Pravyka i druga, dyżurna dyżurna w elektrowni jądrowej, dowodzona przez porucznika V. Kibenoka, rzucona na dach budynku pokrywającą reaktor. Część dachu tuż nad pokojami w pobliżu spalającego się reaktora zapłonęła. Udało im się zgasić pożar na dachu i tym samym zapobiec rozprzestrzenianiu się ognia na reaktor numer trzy. W niedługim czasie zaczęły przybywać oddziały strażaków z miast całego regionu Kijowskiego. Większość strażaków, którzy jako pierwsi przybyli na miejsce pożaru, otrzymała śmiertelne lub prawie śmiertelne dawki promieniowania. Najpierw zabrano ich do szpitala nr 126 w Prypeci (ich mundury są jeszcze w piwnicy szpitala, czyniąc to miejsce bardzo zanieczyszczonym), a następnie, 27 kwietnia do szpitala nr 6 w Moskwie. Lekarze nie szczędzili wysiłków, aby uratować im życie, ale wszyscy zginęli. Pięcioosobowa straż pożarna kierowana przez H.Nahajewskiego odniesła sukces w osuszeniu radioaktywnej wody zgromadzonej pod reaktorem, zapobiegając w ten sposób potencjalnie niszczycielskiej eksplozji. Lokalne jednostki policji, jednostki wojskowe i inne wyspecjalizowane jednostki również znacznie przyczyniły się do zapobieżenia dalszemu zniszczeniu. 27 kwietnia pewna liczba jednostek armii i sił powietrznych została przeniesiona do Czarnobyla, aby pomóc w przezwyciężeniu skutków katastrofy. Wykonanie wyznaczonego zadania wymagało około 1800 misji śmigłowcowych. W wyniku tych połączonych wysiłków intensywność wypływu radioaktywnego ze zrujnowanego reaktora została zmniejszona kilka tysięcy razy do 6 maja 1986 r. Zdecydowano wówczas rozpocząć budowę specjalnej struktury ochronnej, znanej później jako "sarkofag". Głównym problemem "sarkofagu" było zachowanie zrujnowanego reaktora i zminimalizowanie rozprzestrzeniania się radioaktywności do atmosfery. W sumie ponad 600 000 cywilów i wojskowych wzięło udział w pracach nad przezwyciężeniem skutków katastrofy w 1986 i 1987 roku. Wielu z nich zmarło, jeszcze więcej z nich zniszczyło zdrowie, ale obniżyli poziom radioaktywności i zrobili możliwe odwiedzenie strefy zamkniętej Czarnobyla teraz. Nasza wdzięczność wobec nich nigdy nie umrze. Ewakuacja ludności rozpoczęła się 27 kwietnia, 36 godzin po wypadku. Najpierw ewakuowano miasto Prypeć. Prypeć znajdował się zaledwie trzy kilometry od elektrowni jądrowej, a mieszkańcy Prypeću (prawie 50 000 ludzi) nie zostali ostrzeżeni o niebezpieczeństwie promieniowania; wszyscy byli narażeni na duże ilości promieniowania. Mówiono ludziom, żeby brali tylko potrzebne rzeczy i dokumenty, ponieważ mieli wrócić za trzy dni. Z zanieczyszczonych obszarów Ukrainy i Białorusi ewakuowano prawie 220 000 osób. Nie ma dokładnych informacji o tym, jak wiele osób zostało uszkodzonych z powodu katastrofy w Czarnobylu. Era Związku Radzieckiego znana jest z propagandy i zmieniających się faktów, aby dostosować się do narracji reżimu. Na początku lat 90-ych odnotowano wzrost zachorowalności wśród ludności Ukrainy, głównie chorób układu oddechowego, układu nerwowego, trawienia i narządów krążenia. W sumie około 3 200 000 osób na Ukrainie uważa się za chorych w wyniku wypadku.

Katastrofa w Czarnobylu Katastrofa w Czarnobylu
Katastrofa w Czarnobylu

MIASTO DUCH PRYPEĆ

Prypeć został założony w 1970 roku dla pracowników Czarnobylskiej elektrowni jądrowej. Został zbudowany od podstaw na zielonym polu ukraińskiej ziemi zwanej Pollisią, blisko granicy z Białorusią. Na całym świecie nie ma takiego miasta. To miasto odwróciło się od kwitnącego i szczęśliwego miejsca, przykładu sowieckiej potęgi i komunistycznych ideałów, do miasta-ducha i przykładu postapokaliptycznego świata. Wszystko to wydarzyło się za mniej niż 50 lat. Powrót do 80-ych. Prypeć było luksusowym miejscem do życia. Miał doskonałą infrastrukturę. Miał wszystko, o czym mógł marzyć sowiec, a nawet więcej: 5 szkół, 12 przedszkoli, szpitali, sklepy i centry handlowe, kawiarni i restauracji które mogły jednocześnie obsługiwać 5535 klientów, 10 magazynów mogło pomieścić 4 430 ton towarów, Pałac KulturyEnergetik, kino i szkoła sztuki, 10 sal gimnastycznych, 3 kryte baseny, 2 stadiony, fabryka Jupiter, przystanek autobusowy, pobliski dworzec kolejowy i 33 000 roślin różanych. Wszystko to dla 50 tysięcy mieszkańców: młodych, postępowych i dobrze wykształconych ludzi z całego Związku Radzieckiego, których zachęcano do przeprowadzki do Prypeci. Niestety, ich życie zmieniło się dramatycznie 26 kwietnia 1986 r. Mieszkańcy Prypeciu nie zostali poinformowani o wypadku w elektrowni oddalonej o trzy kilometry. 26 kwietnia życie w Prypeci przebiegało normalnie: ludzie wykonywali swoje codzienne czynności, a dzieci bawili się poza domem, narażeni na wysoki poziom radioaktywności. Tylko 36 godzin później rozpoczęła się ewakuacja. Autobusy przyjechały z Kijowa, by zabrać mieszkańców do bezpieczniejszych miejsc. Ewakuację przeprowadzono w ciągu trzech godzin. Ludzie mogli brać tylko pieniądze, paszporty i artykuły pierwszej potrzeby, ponieważ zamierzali wrócić za trzy dni. Ale nigdy tego nie zrobili.

Katastrofa w Czarnobylu
Katastrofa w Czarnobylu
Katastrofa w Czarnobylu

Miasto zostało trzykrotnie oczyszczone. Likwidatorzy dokładali wszelkich starań, aby miasto było znów czyste: myły każdy budynek, ponieważ były pokryte radioaktywnym pyłem, usuwały górne warstwy ziemi i pokrywały wszystkie drogi betonem. Poziom promieniowania został znacznie zredukowany, ale nie był wystarczająco czysty, aby ludzie mogli tam mieszkać. Następnie rozpoczęła się budowa satelickiego miasta Prypeć, zwanego Sławutycz, i większość mieszkańców Prypeciu przeniosła się tam tak jak trzy jednostki Czarnobylskiej elektrowni jądrowej zostały uruchamione ponownie po zakończeniu prac dekontaminacyjnych. Wiele obiektów zostało wykorzystanych po wypadku w różnych celach. Niektóre z nich są w użyciu nawet w dzisiejszych czasach. Prypeć był dobrze strzeżony po wypadku i nadal pozostaje ogrodzony. Ale nie znajdziesz miejsca, które nie zostałoby splądrowane. Stało się to po upadku Związku Radzieckiego, kiedy strefa czarnobylska nie została zauważona. Jednak duch sowieckiej ery jest nadal obecny w mieście. Portrety Lenina, plakaty propagandowe i sowieckie flagi są wszędzie. Pomagają nam wkroczyć w historię i przeżyć czasy, które minęły na zawsze. Natura dominuje niesamowicie szybko. Miasto wygląda jak dżungla w lecie. I wielkie przykłady architektury radzieckiej coraz bardziej zasypywane są zielenią każdego roku. Prypeć zniknie wcrótce. Więc po co czekasz? Przyjedz i przeżyj to teraz.

OBIEKT "SCHRON" I NOWA OCHRONNA OSŁONA

Najważniejszą częścią pracY nad przezwyciężeniem konsekwencji katastrofy w 1986 r. było zapieczętowanie zniszczonego budynku reaktora. Budowa tzw. obiektu "Schron" rozpoczęła się 20 maja 1986 r., 24 dni po katastrofie w tym celu. Pomimo wysokiego poziomu promieniowania sarkofag został wykonany w ciągu 206 dni, od czerwca do końca listopada tego samego roku. Ale było to tymczasowe rozwiązanie problemu. Obiekt "Schron" lub sarkofag miał trwać tylko 30 lat. W grudniu 1995 r. Ukraina podpisała Memorandum o porozumieniu z G7 i UE, które przewidywało utworzenie w EBOR specjalnych funduszy darczyńców, aby wesprzeć kraj w przezwyciężaniu wyzwań, przed którymi stoi Czarnobyl. We wrześniu 1997 r. osiągnięto porozumienie w sprawie Planu Wdrażania Schronu, który ostatecznie umożliwił dalszą drogę. Był to swego rodzaju program przekształcenia schronienia w bezpieczny dla środowiska system i budowę nowego bezpiecznego schronu. W listopadzie 2016 r. byliśmy świadkami przełomowego etapu - Nowy Bezpieczny Schron był przeniesiony na pozycję nad sarkofagiem w Czarnobylu. Spektakularne wydarzenie było powstrzymywane wieloma krokami, wymagając ciężkiej pracy i profesjonalizmu. Na miejscu podjęto niezbędne prace przygotowawcze, aby umożliwić rozpoczęcie prac budowlanych i ochronę pracowników w jak największym stopniu. W 2007 roku kontrakt na budowę Nowego Schronu został przyznany konsorcjum Novarka, w skład którego weszły francuskie firmy Bouygues i Vinci. Pierwszym krokiem było ustabilizowanie istniejącego sarkofagu. Budowa NS rozpoczęła się w 2012 roku. Jest to projekt międzynarodowy. Ponad 27 narodowości zaangażowało się w budowę i ponad 40 krajów i organizacji dostarczyło blisko 2 miliardy euro. Łuk został złożony z dwóch części. Pierwsza, która została złożoną, był częścią wschodnią. W 2014 roku dwie połowy zostały podniesione do pełnej wysokości i połączone później. Zainstalowano dodatkowe urządzenia i sprzęt do demontażu w celu zminimalizowania pracy w strefie obiektu schronienia. W listopadzie 2016 r. konstrukcja zsunęła się na zniszczoną jednostkę 4. Ona zapewniła barierę przed wszelkimi wypuszczeniami radiologicznymi ze schronu i dostarczyła sprzęt do dekonstrukcji schronu i zarządzania jego radioaktywnym zapasem. Określenie "Ogromny" nie wystarcza do opisania tej struktury. Sama metalowa rama waży 25 000 ton. To 3,5-krotność wagi wieży Eiffla. Całkowicie wyposażona waga wynosi 36 000 ton. A na 108 metrach jest wystarczająco wysoka, aby objąć Notre-Dame de Paris. Całkowita długość Nowego Schronu wynosi 162 metry lub więcej niż dwa jumbo. Przy oczekiwanym minimalnym okresie życia wynoszącym 100 lat NS będzie musiał poradzić sobie ze wszystkim, co Matka Natura może na niego rzucić. Schron został zbudowany, aby wytrzymać temperatury w zakresie od -43 ° C do + 45 ° C i tornado kategorii 3. Pracownicy elektrowni jądrowej w Czarnobylu odegrają ważną rolę w testowaniu i rozruchu NS i zapewnieniu jego podalszej pracy. Wyzwań dla przyszłych zadań nie należy lekceważyć, ale dzięki Planu Wrdażenia Schronu ustalono jasną ścieżkę dla długoterminowej przyszłości w Czarnobylu.

Kontakty Kontakty Kontakty Kontakty